Nunca pensei
que puidese ser quen
de desexar deste xeito.
Foron tres noites ó teu carón,
só tres, só tres inesquecibles noites!!
Cando xa te tiña,
cometín un erro,
un grave erro,
que te fixo marchar..
Gustaríame volver atrás,
a aquela noite,
aquela maldita noite..
Por iso só me queda esperar,
esperar que algún día
te des conta de que nunca,
nunca serei quen de esquecer
aquelas marabillosas noites ó teu carón.
Sofía =)
3 comentários:
oa pequeniña!! =P.. eu terei o don da "inspiración continuada" jaja.. pero a ti cando che ben a inspiración venche de vez!!!!jjjj..
agora en serio.. o poema está moi ben.. bueno e.. facendo como que non sei o que sei direiche que transmiteme tristeza.. así que estou esperando a ver esa segunda parte!! na que o príncipe azul volve vale?? =)
seguir así pekee!! keruteeee
Non creo que fose un erro ;) Algunhas veces a vida pon diante nosa varias vías para que escollamos, facémolo e hai xente que non se atreve a seguirnos e prefire tirar por outro lado. Cada un ten a súa senda, sigue a túa que é a que che marca o corazón.
linda expresión poética co número máxico
ola!!
este poema e precioso!!eu non creo q houbese ningun erro porque si marchou creo q foi porque algo "fallou"...bueno non sei,pero seguro q ainda ai algo dentro do corazón...e si e asi loita poque o q a segue consiguea!!! desexoche o mellor!!
bicos!
Postar um comentário