Reivindico a túa presenza...
Cando doe no peito
este sentimento,
deixo de ser eu
son boneca de ninguén...
Quero ser libre e voar tan alto
que sexa imposible alcanzarme.
Marcharei de aquí
por ti...
A buscar un lugar
onde ser libre,
onde eu sexa quen quero ser
e os meus medos a caer se esvaezan...
¿Non hai solución posibel?
Síntome tan mal aquí...
Encerrada nunha xaula
de cristal
Tan só quero saír
e ser libre
amar
sen condicións, sen medo a perder...
Teño medo a caer...
Reivindico a túa presenza...
4 comentários:
Precioooooooooooso. recordoume algo que tiña eu por aí perdido de hai tempo.
que nunca derroten as túas palabras
gustame moito porque trsnmite moitas sentimentos ( polo menos amin bah) pois si moitos e faime pensar moito asi como todos os que están expostos para ler neste acerttado e precioso apartado de xoveñes poetas jejeje
alegrome moito de que fixeramos este apartado porque é precioso como o poema este .bikiñso
é precioso, coma vós. Reivindico a vosa presenza!!!!
moi ben!!encantame como defende a maneira d ser de cada un porque ninhuén pode encargarse de que cambiemos como somos "poque somos como somos e nada nin ninguén o cambiará"soa un pouco forte, pero é verdade!!xa está ben de facer o que os demáis lles pareza ben!!hai que ser un pouco libres!!non¿?
eu tamén estou moi contenta deste espazo para pequenos "artistas"jeje
bicos
Postar um comentário