Bolboretas no estómago,
un nó na gorxa,
un tremer no corpo,
unha ledicía incontrolable,
ganas de saltar,
correr, rir,
pero sobre todo
de berrarche
quérote!!
para que todo
o mundo se entere.
Pero non podo,
algo mo impide.
Aínda que non
cho poida dicir
quérote..
un nó na gorxa,
un tremer no corpo,
unha ledicía incontrolable,
ganas de saltar,
correr, rir,
pero sobre todo
de berrarche
quérote!!
para que todo
o mundo se entere.
Pero non podo,
algo mo impide.
Aínda que non
cho poida dicir
quérote..
Non sei se escribo ben ou non, pero gústame facelo :P espero qu vos guste ainda que sexa un pouquiño e que ainda que non vos guste mo digades igual!!
bicos.
4 comentários:
gustame o poema ,si señor
como dicia incita a berrar os desexos de cada un porqwue cada un é libre de facer o que queira
moi ben sofia
adeus xao
moi bó prima!!.. k se escribes??..
SÍ!! ESCRIBES!! =)..
encántame.. danme ganas de berrar.. xD (pero teño veciños ;P xD)
agora en serio..
transmiteme esas ansias de liberdade.. debes saír da túa celda canto antes!! ;P..
pero como ven dis ti no poema.. non hai maior liberdade que a que se expresa nun quérote.. en ser capaz de decilo.. e de sentilo
=) bsñs =)
bolboretas no estómago
berrar
non podo
quérote
Como podería non conmovernos??? Claro que gusta ler unhas palabras que debuxan tan ben un corazón silente no medio dos berros.
pos a min encantame!!e verdade que moitas veces queres decir canto queres a alguén ou poderllo facer entender pero...en ocasións non se pode e acabas sufrindo!! asique (facendo que non sei nada de este poema)diriache q intentases decirlo e co tempo e cas palabras todo se arregla!!jeje
bicos!!!
Postar um comentário