antes de matar a felicidade,
e vivamos este momento
coma se fose de verdade.
Carpe diem, din os sabios,
hai que ser feliz,
de nada serve morrer,
rendirse é de cobardes.
Sigamos, pois este camiño,
ata onde nos leven os pés.
Vivamos como amigos,
poñamos nesta última noite fe.
Brindemos polos vellos tempos
enchidos de ledicia,
e limpemos as bagoas
con historias do día a día.
Limpemos, pois, esas bágoas,
que azoutan o ceo da alma.
Afoguemos en alcol as penas,
ata que se emborrache a tristeza...
Bueno aquí tendes un máis..
Agora que andaba por aquí aburrida =P..
Espero que colguedes máis poemas!!!!
E comentedes.. =)
Bicossss
Um comentário:
Paréceme un poema moi chulo. Consegue unha sonoridade envolvente que nos move rapidamente polas letras ata a escalada final.
Pero, se mo permites (glups), vou facerche dúas suxestóns:
- A segunda estrofa rompe o ritmo do poema, non sei se só pola rima ou tamén pola cadencia da frase (leo en voz alta).
_ Na última estrofa non respectaches a rima e podes facelo moi simple dando volta aos versos.
Son ideas, miñas non túas. Valóraas e lembra: OS CONSELLOS SON PARA DESPREZALOS OU NON. É o TEU poema.
Postar um comentário