SEMPRE PERMANECERÁ O RECORDO...
Quedamos sós...nós os dous...mirámonos...
que facer un sábado ás catro da madrugada...cando ninguén esta cordo?
o etílico podía cos dous...
e ti leváchesme a experimentar o corpo do desexo... na escuridade...
apartáchesme o cabelo...
bicáchesme enlouquecido
a túa man baixou dende a nuca
pola espalda até o epicentro do meu ser
os teus dedos rozaban os meus labios
producindo un proceso complexo en min
eu palpábate...
as miñas unllas eran coitelos recén afiados
deleitamos dos nosos corpos
até que unha parte de ti copulou no meu hipocentro
ardendo
a estimulacíon era incondicionada...era perversa...
fundimonos un no outro como a manteiga no lume...
aquela noite será inesquecible,irrepetible
quela noite algo entrou en min
fíxome brincar,suar,berrar...
era unha reacción química perigosa
sentirame poseida... non fora eu porque esnaquizara oi teu corpo...
eu como serea que son
nadei nun mar de sensacións
e como gata brinquei
en busca da presa maís substanciosa
entre todas as desexadas por o meu ser...
Um comentário:
grandiosa expresión de sentimentos. Os momentos fanse máxicos nos ollos, nas mans, nos sentidos, no lombo... e fican gravados na pel para sempre, sumándose ás cicatrices que a vida queira debuxarnos.
Postar um comentário