poemas mozos

enredei os dedos no teu poema
soñando versos imposíbeis
medraron soños baixo os carballos
de risos mornos en tardes de abril.

quíxente fermosa de palabras
arrogante, cautiva, sempieterna,
inoculado veleno no sangue mozo,
refulxente diáspora acumulada
no canto febril deses teus ollos.

e vivo os teus cantos descubertos
na sombra da Penélope liberada
recollendo mazás nesta discordia
que nace no preludio dos teus mares.


_________________________________
Grazas polos ollos, polos carballos, polos soños creados contra o mundo discordante de lírica maltratada. Grazas a todas e todos vós por serdes, por escribirdes, por rirdes.