Fiquei no pensamento
o recordo do pasado
do amor engaiolado
que prácido pensar.
Ollos que brilaban
no escuro lúar,
i eu nela,
a pensar e a pensar.
Din que o amor non cansa,
pero eu xa quero finar.
Bueno pois ai vai outro poema feito por min,feito fai tempo pa profesora de galego de 4,e na máis,que espero que vós guste,un saúdo.
3 comentários:
Din que o amor non cansa,
pero eu xa quero finar.
Con dous versos es moi contundente... gústame... Hai dichoso amor... jee
Haber cando colgo algún meU!! :( Ando moi liado, pero algún día será... jeje
Saúdos!
pois o poema está ben logrado!!
gústame a estructura en xeral.. parece que se repite unha e outra vez para vir a decir sempre o mesmo.. gustaronme os versos..
Ollos que brilaban
no escuro lúar
quizais os ollos son a miña debilidade =)..
segue asi!!
bkñs!!
poema de desánimo con ritmo e influxos pondalianos. Está claro o que estabades vendo na aula ;))
pois que non cunda o desánimo
Postar um comentário