Nace este blogue tras terme asombrado, conmovido e incluso ensoñado a lectura dalgúns dos vosos poemas, das vosas letras, das vosas ansias. Nace nestes tempos revoltos para a lírica en que novamente parece verse vilipendiada, tanto en forma de verso como de prosa como de libre expresión da persoa. Nace porque sodes capaces de poñer nos ollos o brillo que nos falta a aquelas persoas que levamos tempo nestas sendas. Nace porque sodes, estades, existides, pensades...
Nace porque sen as vosas letras o mundo sería menos habitábel.
27 abril 2008
estamos, somos, expresamos
Nace porque sen as vosas letras o mundo sería menos habitábel.
6 comentários:
Anônimo
disse...
pois nada que hoxe estreo este apartado novo onde podemos poñer os nosos poemas de creacion propio ,eu como xa prometin poñerei un poema que me gusta moito e que fai pensar en todos o smomentos que vivin ai vai, espero que vos guste:
na noite que me precede fun feliz ao teu carón aquela,aquela foi unha noite na que os teus dedos esvaraban por o meu corpo na que as túas verbas me agarimaban. na que xuntos formamos un eclipse,como ti ben sabes eu sol e ti a miña lúa.
pois aqui queda.quero saber a vosa opinión !!!! aburiño bikiños
bueno.. xa sabía que iba estar miguel de primeiro!!!! ;) (k x certo o poema está moi bonito!!!!) e aquí estou eu igual.. (xa que dixeches que podiamos poñer os nosos poemas.. e todavía non me chegou o correo.. penso..) eu teño moitos.. pero.. os de castelán tamén valen?? deixoche este que está en galego.. aínda que me parece moi triste.. (non recordo cando o escribin) pero nese momento saiume.. e gustame moito.. =)
todo é calma infinita.. a nena bonita apagouse na súa cara feliz xa non brilla esa estrela de prata que algún día tivo por sorriso
a nena xa non chora neste lugar non existen as bágoas os sentimentos esnaquízanse pouco a pouco a felicidade morreu, aquí non hai espazo
naquel lugar que algún día soñara repousan agora todos os seus medos cando todo se acaba queda en calma
pensa naquel tempo en que desexaba desaparecer para sempre naqueles días en que estivo ao lado de todo o que máis aprezaba e constantemente se queixaba de todo
pensa e non en balde recorda cada día defraudante
nunca se dera de conta do valioso da vida ata perdela nunca pensara en aproveitar cada segundo pensaba que ela non merecía aquilo
tódalas persoas que a acompañaban día a día molestaban tódolos sentimentos e os pensamentos o mundo era demasiado cruel, debía deixalo
ata que o decidiu por si mesma un profundo corte sería suficinte agora non pode deixar de arrepentirse agora é demasiado tarde
as súas lágrimas seguen sendo invisibles os sentimentos están conxelados dende aquel lugar pode observar o seu corpo inerte pero a súa alma e o seu corazón,,,
aínda laten...
espero que a min tamén me digades que vos parece =) un saudo bicos!!
Mi má!!!! Que pedazo poetas que teño disfrazados como compañeiros! Os poemas son xeniais, de verás ( o teu Silvia, abraioume...). Eu tamén subirei algún escrito meu, pero hoxe ando a 100! So decirvos que é un privilexio ver como enchedes de paixon e de sentimentos as vosas letras. Non descoidedes a vosa faceta escritora, a min gustame como escribides!! Moitos saúdos!
bueno xa que son a 3ª tocarame opinar sobre os outros dous poemas antes de deixar o meu ainda que non saiba moi ben que poñer...:P O de Miguel podo dicir que case me gustou mais que o de Silvia xa que o del non é tan "macabro" jeje pero tamen é moi bonito! E agora deixo o meu que comeza igual que o de Miguel porque o tivemos que facer para a clase de música e o profesor dábanos a 1ª liña e logo nos tiñamos que seguir, e isto foi o que me saiu a min..espero que vos guste ou non tamén opinedes sobre el..
Na noite que me precede, fun a máis feliz do mundo. Agora sego a selo, pero por motivos moi distintos... funo porque me quixeche e sono porque te esquecin!!
Deixoo en comentarios porque a min tampouco me chegou o correo para poder deixalo como entrada.
O meu era macabro?? Pois o da miña primiña pareceume moi rotundo.. ;) Que va!! Está xenial!!!! Pero pon aquel que me gustaba a min.. Bueno deixoo só espero que o poñas.. =)
Sego sen ter a conta aquí.. E antes de que me esqueza deixo aquí o poema que acabo de colgar agora no meu "blogue" =)
(Síntoo.. Xa sei que son sempre tristes..)
Bicos
O MUNDO (DISTANZAS)...
Ves o mundo ao redor. Que xira, xira, e xira.
As luces cégante, mentres unha vez máis te preguntas... Quen es, ti, soa, aquí? Que fas neste lugar?
Cada un vive a súa vida, é fácil, é sempre igual. Pasan ao teu carón, e nin te miran...
Mentres, ti, soa, aquí, no medio deles... Maldis a túa existencia e a túa felicidade que escachou en 1000 anacos... Quixeras ser coma eles.
Pero non dis nada, por temor de molestalos... "Lanza unha vez máis os dados.." Xoga a ter sorte e aférrate a ese anxo.. quizais che de sorte, e atopes a felicidade.
E ves o mundo ao redor, Que xira, xira, e segue a xirar...
6 comentários:
pois nada que hoxe estreo este apartado novo onde podemos poñer os nosos poemas de creacion propio ,eu como xa prometin poñerei un poema que me gusta moito e que fai pensar en todos o smomentos que vivin
ai vai, espero que vos guste:
na noite que me precede
fun feliz ao teu carón
aquela,aquela foi unha noite
na que os teus dedos esvaraban
por o meu corpo
na que as túas verbas me
agarimaban.
na que xuntos formamos
un eclipse,como ti ben sabes
eu sol e ti a miña lúa.
pois aqui queda.quero saber a vosa opinión !!!!
aburiño
bikiños
Si.Moi bonito.
bueno.. xa sabía que iba estar miguel de primeiro!!!! ;) (k x certo o poema está moi bonito!!!!)
e aquí estou eu igual.. (xa que dixeches que podiamos poñer os nosos poemas.. e todavía non me chegou o correo.. penso..)
eu teño moitos.. pero.. os de castelán tamén valen??
deixoche este que está en galego.. aínda que me parece moi triste.. (non recordo cando o escribin) pero nese momento saiume.. e gustame moito.. =)
todo é calma infinita..
a nena bonita apagouse
na súa cara feliz xa non brilla
esa estrela de prata que algún día tivo por sorriso
a nena xa non chora
neste lugar non existen as bágoas
os sentimentos esnaquízanse pouco a pouco
a felicidade morreu, aquí non hai espazo
naquel lugar que algún día soñara
repousan agora todos os seus medos
cando todo se acaba
queda en calma
pensa naquel tempo
en que desexaba desaparecer para sempre
naqueles días en que estivo ao lado de todo o que máis aprezaba
e constantemente se queixaba de todo
pensa
e non en balde
recorda
cada día defraudante
nunca se dera de conta do valioso da vida
ata perdela
nunca pensara en aproveitar cada segundo
pensaba que ela non merecía aquilo
tódalas persoas que a acompañaban día a día
molestaban
tódolos sentimentos e os pensamentos
o mundo era demasiado cruel, debía deixalo
ata que o decidiu por si mesma
un profundo corte sería suficinte
agora non pode deixar de arrepentirse
agora é demasiado tarde
as súas lágrimas seguen sendo invisibles
os sentimentos están conxelados
dende aquel lugar pode observar o seu corpo inerte
pero a súa alma e o seu corazón,,,
aínda laten...
espero que a min tamén me digades que vos parece =)
un saudo
bicos!!
Mi má!!!! Que pedazo poetas que teño disfrazados como compañeiros! Os poemas son xeniais, de verás ( o teu Silvia, abraioume...). Eu tamén subirei algún escrito meu, pero hoxe ando a 100! So decirvos que é un privilexio ver como enchedes de paixon e de sentimentos as vosas letras. Non descoidedes a vosa faceta escritora, a min gustame como escribides!!
Moitos saúdos!
bueno xa que son a 3ª tocarame opinar sobre os outros dous poemas antes de deixar o meu ainda que non saiba moi ben que poñer...:P O de Miguel podo dicir que case me gustou mais que o de Silvia xa que o del non é tan "macabro" jeje pero tamen é moi bonito! E agora deixo o meu que comeza igual que o de Miguel porque o tivemos que facer para a clase de música e o profesor dábanos a 1ª liña e logo nos tiñamos que seguir, e isto foi o que me saiu a min..espero que vos guste ou non tamén opinedes sobre el..
Na noite que me precede,
fun a máis feliz do mundo.
Agora sego a selo,
pero por motivos moi distintos...
funo porque me quixeche
e sono porque te esquecin!!
Deixoo en comentarios porque a min tampouco me chegou o correo para poder deixalo como entrada.
Un saúdo, bicos.
O meu era macabro?? Pois o da miña primiña pareceume moi rotundo.. ;) Que va!! Está xenial!!!! Pero pon aquel que me gustaba a min.. Bueno deixoo só espero que o poñas.. =)
Sego sen ter a conta aquí.. E antes de que me esqueza deixo aquí o poema que acabo de colgar agora no meu "blogue" =)
(Síntoo.. Xa sei que son sempre tristes..)
Bicos
O MUNDO (DISTANZAS)...
Ves o mundo ao redor.
Que xira,
xira,
e xira.
As luces cégante,
mentres unha vez máis te preguntas...
Quen es, ti, soa, aquí?
Que fas neste lugar?
Cada un vive a súa vida,
é fácil, é sempre igual.
Pasan ao teu carón,
e nin te miran...
Mentres, ti, soa, aquí, no medio deles...
Maldis a túa existencia
e a túa felicidade que escachou en 1000 anacos...
Quixeras ser coma eles.
Pero non dis nada, por temor de molestalos...
"Lanza unha vez máis os dados.."
Xoga a ter sorte e aférrate a ese anxo..
quizais che de sorte, e atopes a felicidade.
E ves o mundo ao redor,
Que xira,
xira,
e segue a xirar...
Postar um comentário