Cando o día da morte se achegaba
vin unha luz cálida cara min
ti, cunha sábana branca e eu oín
un xílgaro que doce cantaba.
Esa canción que tanto namoraba
agochado co pracer que eu sentín
por conseguir atraerte cara a min
cando o sol da tarde se alonxaba.
Non era o día da morte aínda
pois esa era a gran felicidade,
un soño que non tiña boa pinta.
Non entendía a nosa amizade
e escribín coa túa negra tinta
as mil palabras da nosa verdade.
autora: Sara
Nenhum comentário:
Postar um comentário